21 Ιουλίου 2010

Περί έρωτος και άλλων δεινών…


Μπορεί να φταίει ο ήλιος του καλοκαιριού, που σαν εστία φωτιάς που δεν λέει να κοπάσει καταμεσής του καταγάλανου, καλοκαιρινού ουρανού, καίει ανενόχλητος την κορυφή του κεφαλιού μου, εισχωρεί μέσα από τις ρίζες των μαλλιών μου και υπερθερμαίνει τον εγκέφαλο μου. Τον ζεσταίνει σε τέτοιο σημείο, που η απαισιοδοξία και η κυνικότητα που κατοικοεδρεύει μέσα του λιώνει και κατρακυλά σαν δροσερό νεράκι στους ώμους και το στέρνο μου, φωλιάζει στο στήθος μου και ξαλαφρώνει τη ψυχή μου. Αυτό πρέπει να φταίει, αλλιώς δεν έχω λόγια να δικαιολογήσω αυτή την ανάρτηση.
Χθες βράδυ πέρασαν οι ώρες δίχως να το καταλάβω. Καθισμένη σε μια άνετη πολυθρόνα, χάζευα τα φωτάκια της πόλης και του βουνού που τρεμοέπαιζαν μπροστά μου, καθώς υποδέχονταν τη σκιά της πρώτης νύχτας. Κουρνιασμένη σε μια γωνιά του μπαλκονιού σου, με μοναδικό φως τη μπλε οθόνη του λαπτοπ, σε άκουγα να μιλάς για τον έρωτα σου. Η ιστορία σου είναι μία, μα οι λέξεις που την πλαισιώνουν είναι χιλιάδες, κάθε μία στεφανωμένη με όλη τη γκάμα των ανθρώπινων συναισθημάτων. Δισταγμός, ευφορία, πάθος, γαλήνη, ευτυχία, αισιοδοξία, ανυπομονησία, αμφιβολία, καχυποψία, ευαισθησία, φόβος, πόνος και θυμός. Τα πέρασες όλα, ένα προς ένα, μα διστάζεις να φτάσεις στα δικά μου συμπεράσματα, διστάζεις να πεις τη λέξη που άνθρωποι σαν εμένα έχουν συνοδοιπόρο τους, τη λέξη απογοήτευση. Και όσο εσύ δεν έλεγες να την ξεστομίσεις, τόσο εγώ έβλεπα στα μάτια σου το εκτυφλωτικό φως του ανθρώπου που μόλις έζησε την πρώτη μέρα της υπόλοιπης ζωής του. Τόσο εγώ έβλεπα στο πρόσωπο σου μια ομορφιά και μια λάμψη, που θα την ζήλευαν και τα πιο ακριβοπληρωμένα μοντέλα του πλανήτη. Έβλεπα πάνω σου την αναμφισβήτητη ομορφιά της ερωτευμένης γυναίκας.
Και εκεί, σε εκείνη την πολυθρόνα, με μοναδικό σκηνικό τα αχνά φώτα της πόλης και ηχητικό χαλί τη φωνή σου, θυμήθηκα πως κάποτε σου έμοιαζα πολύ. Κάποτε οι έρωτες είχαν μαγεία μέσα τους και την προοπτική ενός μέλλοντος γεμάτου χαμόγελα και μικρών στιγμών ιδιωτικής ευδαιμονίας. Κάποτε, η κάθε νέα γνωριμία ήταν και ένας νέος, ανεξερεύνητος κόσμος, γεμάτος ανέλπιστα δώρα. Κάποτε, η γυναικεία ομορφιά ήταν απλά ο μανδύας μου για να μαγεύω καρδιές και να μαγεύομαι.
Τώρα, η κάθε γνωριμία μοιάζει πια με έναν ασταμάτητο διάλογο με τον ίδιο μου τον εαυτό. Κάθε λέξη μοιάζει χιλιοειπωμένη, φέρνει στο μυαλό μου δεκάδες καταστάσεις και πρόσωπα που πέρασαν και χάθηκαν στο χρόνο. Η κάθε απόφαση δεν μοιάζει πια με παρόρμηση, αλλά με καλά μελετημένη κίνηση. Τώρα πια η γυναικεία ομορφιά υπάρχει ως μάσκα, που την φοράω προς τέρψιν του κοινωνικού και επαγγελματικού περίγυρου, και την πετάω βιαστικά στην καρέκλα του δωματίου μου, μόλις κλείσει πίσω μου η εξώπορτα του σπιτιού μου.
Αυτή είναι η κατάρα της εμπειρίας. Αυτή είναι η κατάρα του χρόνου που κυλά, σε φορτώνει αλήθειες και σε παρασέρνει μαζί του, όσο και να τον παρακαλάς να σε ξεχάσει έστω και για λίγο, όσο και αν του κρύβεσαι. Μα δεν θα σου πω ποτέ πως όλα περνάνε και όλα χάνονται, δεν θα σου πω ποτέ πως σε μερικά χρόνια από τώρα η μαγεία θα χαθεί, δεν έχεις ανάγκη από τέτοια λόγια. Δεν έχεις ανάγκη από τίποτα και από κανέναν. Στα μάτια μου είσαι άτρωτη, ακριβώς γιατί πιστεύεις, ελπίζεις, προσπαθείς. Ευλογημένοι οι ερωτευμένοι στους χαλεπούς καιρούς του κακού και της μιζέριας. Ευλογημένη και εγώ, που βρέθηκα για ένα έστω βράδυ στην παρέα τους.  

4 σχόλια:

Velvet2 είπε...

Θα κρατησω αυτό
που εγραψες

"Στα μάτια μου είσαι άτρωτη,
ακριβώς γιατί πιστεύεις,
ελπίζεις, προσπαθείς"

Και η ομορφια του ερωτα
δεν σταματάει
σε καμιά απογοήτευση

Όταν νοιώθω κάπως
Πηγαίνω στην θάλασσα
Έχει μια δύναμη το νερό

Να πας κι εσυ
...

anidifranco είπε...

@Velvet2 Αρχίζω να πιστεύω πως έχεις δίκιο. Κάτι μας κάνει το καλοκαίρι και η θάλασσα. Μας κάνει να πιστεύουμε πως όλα είναι πιθανά και πως όλα είναι εφικτά τελικά, παρά τα προστάγματα της λογικής. Σ’ ευχαριστώ :-)

Dimos είπε...

Καλημέρα γλυκιά μου anidifranco. Επέστρεψα μετά από πολύύύ καιρό. Δεν ξέρω γιατί, αλλά ο τρόπος που μιλάς στο κείμενο για τον έρωτα τον άλλων με κάνει να πιστεύω ότι εσύ η ίδια, όταν ερωτεύεσαι, θα πρέπει να είσαι απίστευτα δοτική. Και νομίζω ότι δεν θα έπρεπε να απογοητεύεσαι και να μιλάς για μάσκες κλπ. Ρομαντικοί δεν είμαστε, δεν μπορούμε άλλωστε να είμαστε αυτούς τους καιρούς. Είμαστε ψυχροι, κυνικοί και ρεαλιστές, γιατί αλλιώς δεν θα μπορέσουμε να επιβιώσουμε, ούτε καν όσων αφορά τις σχέσεις. Παρ'όλ'αυτά τίποτα δεν μπορεί να μας στερήσεις την προσδοκία και την ελπίδα, και για αυτόν ακριβώς τον λόγο μπορούμε και ρίχνουμε τις μάσκες μας, για αυτόν τον λόγο μπορούμε και κάνουμε κάθε νέο διάλογο να μοιάζει φρέσκος και όχι "διάλογος με τον ίδιο αμς τον εαυτό".

Ή μπορεί και όλα αυτά που λέω να είναι μαλακίες. Δεν ξέρω. Σημασία έχει τί πιστεύεις εσύ.

Θα τα ξαναπούμε σύντομα γλύκα.

anidifranco είπε...

Welcome back my friend! Missed you! Πάει καιρός που το έγραψα, έπεσα με τα μούτρα στη δουλειά τελευταία και απέχω από το μπλοκ, μα θα επιστρέψω δυναμικά. Αχ! Πόσο δίκιο έχεις, όχι, δεν λες μαλακίες. Απλά, να, καμιά φορά κουράζομαι από τα χαστούκια και λέω «δεν πιστεύω τίποτα πια, όλα είναι μια ψευδαίσθηση», και έτσι ξαλαφρώνω λίγο. Όσο για το δοτική, σε προειδοποιώ, ποτέ μην φανείς δοτικός στον έρωτα, θα σε πατήσουν κάτω, είναι κανόνας. Κάτι ξέρω παραπάνω. Φιλιά καλέ μου, θα τα λέμε συχνά τώρα.