20 Αυγούστου 2011

Απολογία


Έχετε δει κάτι αναποφάσιστους τύπους που βολτάρουν έξω από τις βιτρίνες των καταστημάτων ή τις εισόδους των πολυκατοικιών, μιλώντας στον εαυτό τους, κοιτώντας έντονα το κενό, καπνίζοντας νευρικά, χωρίς όμως να αποφασίζουν να κάνουν το επόμενο βήμα; Ε, κάπως έτσι είμαι και εγώ αυτό τον καιρό. Δεν το αποφασίζω, γενικά. Δεν το αποφασίζω για τίποτα στη ζωή μου. Κοιτώ νευρικά τις «εισόδους» που χάσκουν γύρω μου και στο μυαλό μου φτιάχνω και από ένα πιθανό σενάριο για την κάθε μία. Βέβαια, το ανησυχητικό δεν είναι τόσο η αναποφασιστικότητα μου να περάσω τις «εισόδους», το ανησυχητικό είναι η βεβαιότητα μου πως, μόλις διασχίσω το κατώφλι τους, θα συμβεί η συντέλεια του κόσμου.
Υπάρχουν μέρες που δεν συμβαίνει τίποτα αξιομνημόνευτο στη ζωή μας, μέρες που χάνονται και περνούν δίχως να τις απολαύσουμε ή να τις επεξεργαστούμε, μέρες που δεν αφήνουν μνήμες και αποφάσεις πίσω τους. Υπάρχουν, όμως, και μέρες, ώρες, στιγμές που μπορούν να φέρουν τον κόσμο σου ανάποδα. Τον τελευταίο καιρό είχα και από τα δύο είδη μέρας και η εναλλαγή των συναισθημάτων με έκανε να χάσω την ισορροπία μου για τα καλά. Μια ισορροπία που είχε χτιστεί σιγά-σιγά, με προκατ υλικά και πρόχειρες λύσεις, όπως και όλα στη χώρα που ζω. Τα προκατ κτήρια, όμως, τα ρίχνει είτε ο άνεμος είτε οι μπουλντόζες. Άντε τώρα να βρεις την πόρτα και τα παράθυρα μέσα στο σωρό από χαλάσματα που σε περικυκλώνει…
Τα πάντα, λοιπόν, για την ώρα είναι under construction. Λυπάμαι για την καθυστέρηση και την απουσία μηνών, αλλά όσο μεγαλώνω, τόσο πιο πολύ ζορίζομαι να κάνω, να λέω και να νιώθω πολλά πράγματα συγχρόνως. Είμαι σαν τις μηχανές, το έχω ξαναπεί, κάποιες στιγμές το OFF πρέπει να πατηθεί και να αρχίσει η συντήρηση, αλλιώς η υπερφόρτιση θα οδηγήσει στην υπερβολή, κάτι για το οποίο –όπως ανακαλύπτω- φημίζομαι.
Είναι μακρύς ο δρόμος αυτό το χειμώνα, μακρύς και δύσβατος, μα, δεν σας το κρύβω, έχω καταφέρει πλέον να αποκτήσω μια αναισθησία που, κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες, μπορεί να μοιάζει και με αισιοδοξία. Το μότο μου για φέτος λέω να είναι το «άγνοια κινδύνου». Άγνοια κινδύνου στο τρόπο που επαναστατούμε, που λέμε ότι μας χαλάει, που εκφράζουμε αυτά που θέλουμε, που προσεγγίζουμε τους ανθρώπους και που βουτάμε στις καταστάσεις.  Άγνοια κινδύνου στα αισθήματα και στις αποφάσεις. Δεν είναι τυχαία αυτή η απόφαση μου, όχι. Το διάλεξα γιατί σιχάθηκα την ακατάσχετη επιχειρηματολογία των τελευταίων μηνών στο δημόσιο διάλογο και το φόβο, τα ‘πρέπει’ και τα μικροσυμφέροντα στον ιδιωτικό.
Εύχομαι «άγνοια κινδύνου» σε όλους μας!

11 σχόλια:

Velvet είπε...

Υπαρχουν μερες
που δεν συμβαινει τιποτα
το σπουδαιο

καλυτερα
άγνοια και αισιοδοξία

να σημερα
μου αρεσε η Φωτια στη Βροχη
που ακουσα
και δεν με νοιαζει
που δεν εχω αποφασισει ακομα
για τον κοσμο
που με περιμενει
από αυριο


Καλημερα Αννυ

Saq είπε...

Εγώ πάλι εύχομαι "αναισθησία" σε όλους. Εμένα αυτό με έσωσε.

anidifranco είπε...

@ Velvet Άγνοια καλέ μου, απόλυτη άγνοια και αισιοδοξία, ναι, αυτό μας λείπει. Μια έκπληξη περιμένω και εγώ για να ανασάνω....κάτι που δεν θα το περιμένω...γιατί ως τώρα, είναι σαν να τα έχω δει όλα ξανά. Το ίδιο έργο σε επανάληψη ένα πράγμα...Καλησπέρα σου :-)

anidifranco είπε...

@ Saq :-) Τι να σου πω εσένα τώρα;;; Αισιοδοξία είπαμε, όχι αναισθησία. Είμαστε υπέρ των δυνατών και επικινδύνων αισθημάτων εδώ, βουτάμε στο κενό δίχως δίχτυ ασφαλείας. Εξού και οι μώλωπες :-Ρ

Giwrgos P. Krugerah είπε...

Υπάρχουν μέρες που δεν τελειώνουν, υπάρχουν μέρες που δεν θέλω να τελειώσουν.. Κάπως έτσι ε? ;)

Εγώ βλέπω 2 ταινίες την ημέρα. Δοκίμασε το! Απλά να βλέπεις πρώτα την βαθμολογία τους στο imdb!

anidifranco είπε...

@Γιώργος Εγώ πάλι, ακόμη και οι μέρες που δεν θέλω να τελειώσουν τελικά μου βγαίνουν από τη μύτη..είμαι καταραμένη να υπερ-αναλύω και τα πιο ποταπά μου αισθήματα, να τα χωρίζω σε κατηγορίες και να μαντεύω την πορεία τους, πριν καν προλάβουν να ανθίσουν. Ποια ταινία λες να με βοηθήσει να ξεπεράσω το 'κουσούρι' μου;;

Tenedor είπε...

Αν ενας ανθρωπος αλλαξει την σταση του απεναντι σε οτι του συμβαινει,με τον καιρο θα μεταβληθει η ιδια η φυση των γεγονοτων που του συμβαινουν.Ουτε γνωση ουτε αγνοια λοιπον,απλα αδειασε το μυαλο,φυτεψε σπορακια μεντας και περιμενε να ανθισουν.Θα χρειαστεις μια τσατσαρα σιγουρα και ενα μικρο ψαλιδι για να φτιαξεις φραντζακι οταν μεγαλωσουν μη σκασεις σε κανα δοκαρι.Στοιχηματιζω πως συντομα θα δεις και την κοινωνια ως κηπο.Μπορεις τοτε ελευθερα να ξεφορτωθεις την μεντα και να φυτεψεις κοκα στον μεγαλυτερο κηπο.Σου εγγυωμαι οτι το αποτελεσμα θα φερει οριστικα τα πανω κατω.

Μετα τιμης και υπο το καθεστως πρεζας
Ρικος

anidifranco είπε...

@Tenedor Νομίζω πως το σχόλιο τα λέει όλα, είναι από μόνο του μια μικρή έκθεση ιδεών. Δεν έχω να αντικρούσω κάτι. Όντως, τα πάντα είναι state of mind. Όντως, τα σποράκια είναι καλή λύση. Η δε κόκα είναι ίσως η απάντηση σε όλα μας τα προβλήματα.
Τα σέβη μου αγαπητέ ;-)

Ωκεανός είπε...

Οτι φαίνεται δύσκολο μπορεί να είναι πιο εύκολο απο τα εύκολα που σου κάνουν την ζωή δύσκολη.Δεν έχεις παρά να δοκιμάσεις.Η αναποφασιστικότητα είναι στο να διαλέξεις ανάμεσα σε αυτό που θέλεις και σε αυτό που νομίζεις οτι πρέπει.Αν κάνεις λάθος θα ξέρεις ποιό είναι το σωστό και μπορείς να το διορθώσεις.Ο χρόνος είναι με το μέρος σου αρκεί να μην τον αφήνεις να περνάει χωρίς να κάνεις τίποτα.Το κόλπο είναι να προσπαθήσεις να κάνεις οσα περισσότερα μπορείς.

anidifranco είπε...

@Ωκεανός.. :-) Το ξέρεις ότι συμφωνούμε. Μου δίνει κουράγιο που υπάρχουν ακόμη άνθρωποι της ενέργειας και του ρίσκου εκεί έξω. Καλησπέρα και ευχαριστώ για το 'πέρασμα' :-)

Δημήτρης Μαχαίρας είπε...

...................